We schrijven het jaar 1687. Tijdens de ijskoude nacht van 27 op 28 januari nestelt de nevel zich rond onze stad. Ook onze trotse Sint-Romboutstoren baadt in een zee van mist. Plots merkt een dronken man, die in de vroege uurtjes naar huis waggelt, dat de toren in vuur en vlam staat. Hij alarmeert de ingeslapen stad en het nieuws verspreidt zich als een lopend vuurtje. De noodklok weergalmt door de straten en de opgeschroken inwoners snellen ter hulp. Een menselijke ketting duwt de emmers water over de 514 tredes van de torentrap om redding te bieden.

Zo ver komt het echter niet, want nog voor de dappere redders de top bereiken, trekt de nevel op en komt de maan weer tevoorschijn. De toren stond helemaal niet in lichterlaaie, dit leek alleen maar zo door de nevel, die de maan een rosse gloed bezorgde. Onze stadsgenoten trachtten deze blunder van formaat geheim te houden, maar konden niet ontsnappen aan de nodige spot. Tot in onze buurlanden deden grappen en rijmpjes de ronde over de "Maneblussers". Een legende was geboren en een spotnaam zou nooit sterven.

Terug naar mythes.