Begin
jaren 70 bleek onze beiaard niet meer in topconditie.
De eerste die tot deze vaststelling kwam,
was de toenmalige stadsbeiaardier Piet van
den Broeck. Verontreiniging en corrosie zorgden
voor onherstelbare schade.
Bovendien was de beiaard in de loop der eeuwen
door maar liefst 12 verschillende klokkengieters
samengesteld. Een kind van vele vaders dus:
de veteranen onder de klokken dateerden reeds
uit 1480, de jongsten zagen pas in 1947 het
daglicht. Je kon de tand des tijds trouwens
niet alleen zien, maar ook horen: de toonhoogtes
waren niet langer correct. De enige keuze?
Een nieuwe beiaard. HET
PLAN
In
1978 was het zover: het stadsbestuur keurde
de beslissing goed om met de bouw van een
nieuwe beiaard te starten. Op 1 juni 1980
begon de firma Eijsbouts aan de uitgebreide
opknapbeurt. De oude beiaard met haar 42
klokken kreeg een nieuw verblijf in de klokkenkamer.
Bijna alle oude klokken kregen eerst een
grondige face-lift in de ateliers. Slechts
6 exemplaren moesten niet gerestaureerd
worden. De restaurateurs namen ook de klokkenstoel
onder handen en brachten enige verstevigingen
aan. De nieuwe Eijsboutsbeiaard (naar de
naam van de gelijknamige firma) werd geplaatst
op 4 juni 1981 en op 21 augustus van hetzelfde
jaar eindigden de laatste herstellingen.
De nieuwe beiaard, die zowel voor lessen
als concerten wordt gebruikt, klinkt een
halve toon lager dan de vorige beiaard.
Alhoewel vroeger de gewoonte bestond om
klokken een naam te geven en deze op de
klok te vermelden, is dit hier niet het
geval. Naast enkele decoratieve elementen
staat er enkel: "André Lehr en zijn
medewerkers maakten mij in 1981 bij Eijsbouts
in Asten". De grootste klok weegt maar
liefst 8.160 kilogram. Stadsbeiaardier Eddy Mariën en zijn studenten
bespelen de beiaard elke zaterdag, zondag
en maandag.
Naar
boven | Ga
verder naar " De beiaardiers "
|
