Zoals dikwijls met een legende, liggen werkelijkheid en fictie dicht bij elkaar. Alhoewel de ware toedracht waarschijnlijk nooit aan het licht komt, beschouwen wij onderstaande saga als de enige waarheid.

Rond de zevende eeuw emigreren heel wat Ierse missionarissen om ons van de blijde boodschap te overtuigen. Rombout komt als één van hen in onze stad terecht. Hij start prompt met de bouw van een kleine kerk en krijgt daarbij de hulp van plaatselijke werklui, die hij ruimschoots betaalt. Hierdoor gaat het gerucht de ronde dat de vrijgevige Rombout wel heel rijk moet zijn. Op een dag verneemt Rombout dat één van zijn parochianen zijn vrouw bedriegt. Rombout confronteert de man met zijn overspel, maar deze is niet opgezet met Rombouts goede raad. Hij smeedt dan ook het malafide plan om, samen met een kompaan, Rombout te vermoorden en diens geld te stelen. Als Rombout al biddend langs het water slentert, sluipen de mannen langs achter op hem af en slaan hem dood. Zijn lijk dumpen ze in het water. Op dat moment schijnt een onverklaarbaar licht op het water dat de plek oplicht waar Rombouts lichaam drijft. Durven we hier getuigen over een hemels licht? De moordenaars vluchten in paniek en met een magere buit. Ze worden nooit gevonden.

De omwonenden die zijn dode lichaam aantreffen, behandelen dit al was het van Jezus zelf. Het krijgt dan ook een prominente plaats in de kerk die hij zelf had gebouwd. Maar na zijn dood beginnen de mirakels pas echt: in de buurt van zijn laatste rustplaats gebeuren de meest wonderbaarlijke zaken, die enkel als een hemelse interventie kunnen bestempeld worden. Mechelen groeit dan ook uit tot het plaatselijke Lourdes, waarbij gelovigen uit binnen- en buitenland Rombout om een gunst komen vragen.
De pelgrims die de relieken van Sint Rombout kwamen vereren kregen onderdak en verzorging in Den Beyaert (nu het Postgebouw).

Wat zegt de wetenschap?

Rombouts beenderen werden later opgegraven en rond 1825 als ware relikwieën in een zilveren kast bewaard. Wetenschappers openden de kast reeds twee maal. Dertig jaar geleden stond de onderzoekstechnologie natuurlijk nog in zijn kinderschoenen, maar het tweede onderzoek van enkele jaren geleden werpt toch al een duidelijker licht op de zaak.

De vermoorde Rombout was een late dertiger van circa 1 meter 70, wat vrij groot is voor die tijd. Uit zijn skelet leiden onderzoekers af dat hij aan rachitis leed, maar daarvan genas. Hij vertoonde ook symptonen van een ziekte die voorkomt bij mensen die teveel eiwitten consumeren. Dit heeft een logische verklaring: in de toenmalige kloosters stonden bijna altijd eieren op het menu. Rombout was dus waarschijnlijk een kloosterbewoner. Ook daar zit logica in, want de missionarissen gebruikten de kloosters als uitvalsbasis om onze streken te bekeren.

Het jaar van overlijden ligt zo goed als zeker tussen het jaar 580 en 655. Nochtans vermelden oude documenten dat Rombout pas in het jaar 775 stierf. Deze contradictie kan echter makkelijk worden herlegd: in die periode noteerde men immers nooit het overlijdensjaar. Zelfs in het geval van heiligen weten we bijna nooit hun exacte sterfjaar. Men hechtte toen meer belang aan de sterfdag, bijvoorbeeld 6 januari. Van de meeste heiligen is dan ook enkel de sterfdag geweten. Het document dat getuigt over het jaar 775 stamt pas uit de dertiende eeuw. Dit werd door de overlevering als correct beschouwd, maar blijkt nu dus meer dan waarschijnlijk foutief. Hieruit leiden we dus af dat Rombout vroeger leefde dan algemeen werd aangenomen. De uitzonderlijke staat van de beenderen verraden in ieder geval dat we hier met een hoogst invloedrijke man te maken hebben. Rombout is één van de weinigen die aan dit profiel voldoet.

Artikel "Als beenderen spreken" van Hans Geybels.
Tekst herbewerkt door Yves Van Dun.

Naar boven | Terug naar mythes.