Tijdens de gouden zestiende eeuw bloeide Mechelen als nooit tevoren. Onder de heerschappij van Margaretha Van Oostenrijk schopte onze stad het tot hoofdstad van de Bourgondische Nederlanden, zodat in 1583 het plan ontstond om de toren alsnog af te werken.
Niet zozeer de "torenhoge" kosten, maar wel godsdienstoorlogen, maakten een einde aan deze droom. In 1585 vond immers de legendarische Val van Antwerpen plaats, waarbij alle intellectuelen en kunstzinnigen naar het rebellerende Nederland vluchtten.
In 1526 had men nochtans nog het schip van de kerk verbonden met de toren. Een laatste spitsboog zorgde voor de verbinding tussen de kerkzuil (bouwjaar 1448) en de torenzuil. Daarna werd nog honderden jaren gebrainstormed over de mogelijke afwerking. Uiteindelijk bleef dit zonder resultaat, waarschijnlijk omdat men vreesde dat de toren zijn eigen gewicht niet kon dragen.
Na de eerste wereldoorlog besloot het stadsbestuur echter om alle plannen in deze richting voorgoed op te bergen.

Ons onafgewerkte kunstwerk telt 514 treden met elk een hoogte van 18 cm. Enkel vanaf trede 313 moeten beklimmers nog een tandje bijsteken: vanaf dan zijn de tredes 19 cm hoog. De tweede trap, die naar de kerkdokzaal van de kathedraal leidt, blijft bij velen onbekend. Deze bevindt zich aan de noorderlijke zijde van de kathedraal, maar is van buitenaf niet bereikbaar.

Naar boven | Ga verder naar " Het uurwerk van de toren"