Sint Waltrudiskerk in Bergen. (bouwj. : 1550 tot 1669)

In 1534 en 1547 stuurden de kanunnikessen van de Sint Waltrudiskerk van Mons waarnemers naar Mechelen, Leuven, Arras, Antwerpen, Marchienne en andere steden om torens te bezichtigen en kopieën van de plannen te maken.

In 1550 werden de schetsen van de St.Romboutstoren als het meest geschikt bevonden en werd gevraagd een volledig ontwerp van dit monument naar Mons te sturen.
Zie L.Devillers Mémoire historique et descriptif sur l'église de Sainte - Waudru à Mons ( 1857)

In 1844 vervaardigde R.Chalon een fascilie van deze oude kopie en hij moemde dat het originele plan van de St.Waltrudistoren.
In 1889 werd door P.Van Boxmeer aangetoond dat het hier echter wel ging om een kopie van het originele plan van de Mechelse toren. Dit wordt ook vermeld in een congres in Mons van 1894.

Dit originele Mechelse plan werd echter maar gedeeltelijk gevolgd en verschilt in zijn verdere afwerking sterk van het Mechelse voorbeeld.

Lievenmonstertoren in Zierikzee.

De St. Lievens Monstertoren dankt zijn naam aan het feit dat achter de toren ooit een klooster stond (een monastère) wat nadien verbasterd werd in monster. Maar de Zeeuwen zelf noemen dit bouwwerk de "dikke toren".

Na een jarenlange studie toonde Haakma Wagenaar aan dat de toren 207 m hoog zou zijn geworden, indien hij volgens de plannen van Keldermans werd voltooid.
Maar dit megalomane project werd nooit verwezenlijkt en het bouwen ging trouwens niet van een leien dakje. De eerste stenen werden op houten matten gelegd maar omdat de 8 meter diepe bouwput (die minstens 25m x 25m moet hebben gemeten) voortdurend vol grondwater liep, duurde het ongeveer 20 jaar alvorens de fundamenten klaar waren.

Na Andries I Keldermans en Anthonis I Keldermans, werd Rombouts II Keldermans de nieuwe bouwmeester. Maar de strubbelingen van de 16e eeuw verhinderden de verdere bouw.
Reeds in het begin van de 18e eeuw werden de eerste tekenen van verval vastgesteld en twee decennia later diende het dak met klokkenstoel en enkele steunberen te worden afgebroken.
Er werd een lelijk houten dak bovenop de "dike toren" geplaatst.

Eind 19e eeuw was de staat van de toren zo slecht geworden, dat men overwoog om hem te slopen. Gelukkig werd hij aan de Hollandse Staat overgedragen en werd hij in 1883 zo goed mogelijk gerestaureerd. Op het einde van W.O. II leed de toren nogmaals zware beschadingen omdat hij het mikpunt was voor artillerievuur.

Pas in 1957 werd de toren opnieuw gerestaureerd.
Net als de St. Romboutstoren heeft de St. Lievens Monstertoren twee trappenhuizen, maar gelet op zijn hoogte (58m) tellen die respectievelijk slechts 281 en 279 treden.

Men besluit dat er zeker 2 torens werden gebouwd met de Sint-Rombouts als voorbeeld, de toren van Zierikzee en die van Bergen.

Terug naar de ontwerpers van de toren.